Koca bir yaz geçti, tek bir satır yazmadık mı ? Çok utandım şimdi. Bir o kadar da üzüldüm.

Aklımdan bir sürü konu geçti, nedense satırlara dökülemedi.

Yaz tatilini anlatayım demiştim, okulların açıldığı günü  ve bizim ilk telaşımızı anlatayım demiştim, Can’ın eski arkadaşlarını ve öğretmenini nasıl özlediğini anlatayım demiştim..... Daha neler demiştim... Olmamış işte.

Ne zaman ki, sevgili Elif Pekyener ile buluşup bir kahve içtik, aklım başıma geldi.

Kağıdı kalemi almadım ama , klavyenin başına geçtim.

Çok zaman oldu görüşmeyeli. Çocuklarımız birkaç santim daha büyümüş, biraz kilo almıştır,ayakları bir numara daha büyümüştür.

Belki resim kursuna, basketbola, dramaya, baleye başlamışlardır.

Yeni okullar, yeni arkadaşlar, yeni öğretmenler girmiştir hayatlarına. Bazısı aşık olmuş, bazısı kıskanmıştır bir diğerini. Bazısına yeni bir kardeş gelmiştir.

Peki ya biz anneler ? Biz hala onları banyoda yalnız bırakmayan, saçlarını yıkayıp sabunlayan, kurulayıp giydiren, yatağını toplayan, çorabını , ayakkabısını giydiren anneler miyiz ? Yemeğini bir an önce yesin bitirsin diye kaşık kaşık yemek yediren, sürahiden suyu bardağına dökmesine izin vermeyen anneler miyiz ?

Ne olacak bizim halimiz ?

Okullar açıldığında  bir pedagogdan bize bir seminer vermesini rica ettik.

Korkularımızdan, endişelerimizden bahsettik. Çocuklarımıza karşı nasıl doğru adımlar atmamız gerektiğini sorduk.

Sohbetimiz ilerledikçe esas sorunun biz anneler de olduğunu gördük.

Biz hala çocuklarımızın büyüdüğünü kabul etmiyoruz galiba.

Benim oğlum 5 yaşını bitirdi. Bir sürü şeyi tek başına yapabiliyor aslında ve bundan çok zevk alıyor. Ama ben ne yapıyorum, sabredemiyorum, bazen korkuyorum, bazen güvenemiyorum.

Aklım başıma geldi mi peki, eh , geldi diyelim. Birazcık da olsa geldi.

Babasına da iş düşüyor tabi. Ben evin kötü polisi durumuna düşmeyeyim diye, onun da bazı konularda bana yardımcı olması gerekiyor. Ortak kararlar almamız gerekiyor.

Çocuk yetiştirmek  çok zor işmiş. Gün geçtikçe daha çok anlıyor bunu insan.

Karşımızda pırıl pırıl , tazecik bir insan duruyor. Bizden alacakları çok şey var. En önemlisi kendi başına ayakta durmayı öğretmemizi istiyorlar aslında. Biz izin vermiyoruz buna.

Bütün bu  eksiklerimizi, kendimize ve çocuğumuza karşı yaptıklarımızı ancak bir araya gelerek, okuyarak, araştırarak, uzman yardımı alarak çözebiliriz.

Bu bir ebeveyn koçu da olabilir, bir pedagog da... Kendi doğrularımız her zaman gerçek doğrular olmuyor.  Bunu unutmayalım.

Yardıma ihtiyaç duysanız da, duymasanız da ;  yardım isteyin.

Arayı açmayalım bu sefer. Siz de katılın seminerlerimize. Biz çoğaldıkça doğrularımız da çoğalacak.

Sevgiyle kalın.

Ekin Toprak